Ziarno Światła Zachwianie wiary

Gdy wiara w nadzieję upadnie, pozostanie tylko mrok

Teotryta ludzkiego pochodzenia, Posthumus Piąty, odbywa karę na zapomnianym, pełnym niebezpieczeństw Widmowym Świecie. Skazany na wygnanie przez własnych braci musi zmierzyć się z monstrami obcej planety, ale i echami ponurej przeszłości. Długo wyczekiwana okazja do ucieczki sprawia, że młody Teotryta trafia w sam środek ludzkiej cywilizacji – rozkwitającej w dobie rewolucji technologicznej – której przedstawiciele zapomnieli o bogach i poświęceniu Przedwiecznych. Posthumus ma tylko jeden cel: odnaleźć zaginionych w przeszłości braci. Tymczasem mroczne siły upominają się o swoje. Ziarno Światła wkrótce zostanie poddane ostatecznej próbie wiary…

Obcy przypominał z wyglądu człowieka. Nie oddychał. Grupa imperialnych naukowców głowiła się, dlaczego obiekt przetrwał na powierzchni planety bez skafandra. Jego skóra była blada, a twarz szpeciły liczne blizny oraz wyjątkowo świeże i dziwne okrągłe ślady. Specyficzna fryzura; czarne, mokre włosy zaczesane na tył głowy opadały lekko na przedziwną zbroję. Nie przypominała niczego, co asortyment imperialny lub którakolwiek z korporacji miały do zaoferowania. Pancerz obcego zdobiły liczne symbole oraz pnącza oplatające nogi i ramiona. Dopiero wtedy Agatha zauważyła zastygłą krew na prawej dłoni oraz wgniecenie w karwaszu.
– Czy to możliwe, doktorze? Czy to Przodek? – zapytała Agatha.
– Proszę się nie wygłupiać! – zaśmiał się geolog. Usilnie próbował odwieść resztę grupy od przypuszczeń. – Przodek?!
– A może Przedwieczny? – zapytał medyk.
W laboratorium na chwilę zapanowała cisza. Każdy z obecnych zdawał sobie sprawę z zagrożenia, jakie niosło za sobą spotkanie Przedwiecznego.